Θυμάμαι κάθε καλοκαίρι να πραγματοποιείται σε περιοχή του Γράμμου, εκδήλωση μνήμης για τους φονευθέντες χωροφύλακες από τον Δημοκρατικό Στρατό κατά τον εμφύλιο πόλεμο. Ανάλογες εκδηλώσεις πραγματοποιούνταν επί δεκαετίες και στο δεύτερο μαρτυρικό βουνό, το Βίτσι, το οποίο επίσης έγινε πεδίο σκληρών και φονικών μαχών κατά την εμφύλια σύρραξη. Στα τέλη Αυγούστου, παρουσία συγγενών πεσόντων του Εθνικού Στρατού, απόστρατων, πολιτικών και κόσμου, τελούνταν επιμνημόσυνες δεήσεις, εκφωνούνταν σχετικές ομιλίες και προσέλκυαν το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Στην πλειοψηφία του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, οι εκδηλώσεις αυτές χαρακτηρίζονταν ως γιορτές μίσους. Θεωρούνταν ότι αναβιώνουν πάθη και διχασμούς του παρελθόντος που ταλάνισαν αρκετά και επί μακρόν τη χώρα και τους Έλληνες. Επίσης δίνονταν έμφαση στην παρουσία, στα λόγια και στις ενέργειες συγκεκριμένων προσώπων και ομάδων για να κατατάξουν είτε τους παρευρισκόμενους, είτε και την ίδια την εκδήλωση στην κατηγορία των άκρων και των ακραίων. Ενώ πολλές φορές έγινε αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης και αντιπαράθεσης.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε τη διεξαγωγή ανάλογων εκδηλώσεων στο Γράμμο και στο Βίτσι, αυτή τη φορά όμως από την άλλη πλευρά. Στα μέσα του Ιουλίου έχει καθιερωθεί την τελευταία πενταετία, να τελείται επιμνημόσυνη δέηση σε περιοχή της παλιάς Κοτύλης όπου σκοτώθηκαν μέλη του Δημοκρατικού Στρατού. Η ίδια σχεδόν εικόνα με παλιούς πολεμιστές, συγγενείς, πολιτικά πρόσωπα και κόσμο, μόνο που αλλάζει η κομματική και πολιτική προέλευση.  Παρομοίως, σε πολυήμερες εκδηλώσεις της Κ.Ν.Ε. στο χώρο του River Party, αλλά και στις Πρέσπες, τιμήθηκε ο Δημοκρατικός Στρατός και οι μαχητές του, όπως δηλωνόταν άλλωστε και στις σχετικές αφίσες που είχαν αναρτηθεί στην πόλη τις ημέρες εκείνες.
Εύλογα λοιπόν προκύπτει το ερώτημα αν και οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούν γιορτές μίσους. Αν χαρακτηρίζονται έτσι όσες σχετίζονται με τον Εθνικό Στρατό, γιατί και κατά πως διαφοροποιούνται όσες αφορούν τον Δημοκρατικό; Δεν αναβιώνουν επίσης, πάθη και διχασμούς του παρελθόντος που θέλουμε να αφήσουμε πίσω; Γιατί δεν προκαλούν εξίσου το ενδιαφέρον και την κάλυψη των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς και την παρεπόμενη κομματική αντιπαράθεση;
Αν δεν θέλουμε να λειτουργούμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά, οφείλουμε είτε να σταματήσουμε τις εκδηλώσεις αυτές και από τις δύο πλευρές, είτε να τις αποδεχόμαστε χωρίς χαρακτηρισμούς και αντιπαραθέσεις. Δεν γίνεται να είμαστε επιλεκτικά ευαίσθητοι και δημοκράτες. Δεν μπορούμε να κατηγορούμε τη μία ημέρα και την άλλη να κάνουμε ακριβώς τα ίδια. Σε μία ευρωπαϊκή δημοκρατία τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις είναι ίδια για όλους τους πολίτες. Αν και για τη συγκεκριμένη υπόθεση θα μπορούσε να προκριθεί και μία τρίτη προοπτική. Κοινές εκδηλώσεις μνήμης και των δύο πλευρών στο Πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης, για να δικαιολογήσει και το τελευταίο έμπρακτα τον τίτλο και την αποστολή του.